Gospodarka
Podstawą gospodarki Hongkongu jest przemysł lekki oraz handel międzynarodowy. Właśnie konsekwentny rozwój tych sektorów gospodarki w czasach panowania brytyjskiego był czynnikiem, dzięki któremu mała społeczność rybaków przekształciła się w wielką metropolię pełną drapaczy chmur, której produkt krajowy brutto (PKB) należy do najwyższych w Azji.
W XIX wieku Hongkong był głównym centrum handlu państw zachodnich z Chinami. Do dziś przepływa przez to terytorium trzecia część chińskiego importu i eksportu. Po 1949 roku. gdy w Chinach upadł handel kapitalistyczny, a szanghajscy biznesmeni uciekli przed zbliżającymi się komunistami, lokalni przedsiębiorcy i brytyjskie domy handlowe założyły wiele nowych zakładów przemysłowych, wykorzystując tanią siłę roboczą, jaką stanowią emigranci z Chin Ludowych. Sukces, jaki osiągnął Hongkong, eksportując swe wyroby do Europy i Ameryki Północnej, przyciągnął poważnych inwestorów z USA i Japonii.
W ostatnich latach wiele procesów produkcyjnych przeniesionych zostało do powstałej w Chinach na granicy z Hongkongiem specjalnej strefy ekonomicznej, gdzie siła robocza jest znacznie tańsza. W rezultacie firmy z Hongkongu zatrudniają dwa razy więcej pracowników w Chinach niż w samej byłej kolonii. Przemysł Hongkongu produkuje głównie towary konsumpcyjne, jak elektronika, tworzywa sztuczne, urządzenia elektryczne - udział tych produktów w PKB to aż 33%. Dla tego młodego kraju eksport jest znacznie istotniejszy niż rynek wewnętrzny. Hongkong ma spore nadwyżki w handlu międzynarodowym, a główne rynki zbytu jego produktów to USA, Chiny, Niemcy, Wielka Brytania. Japonia, Singapur i Tajwan. Importuje się głównie surowce, maszyny, żywność i towary konsumpcyjne - przede wszystkim z Chin, Japonii, Tajwanu i USA.
Hongkong jest największym, po Tokio, centrum bankowym regionu Pacyfiku. W bankach powstaje 19% PKB byłej kolonii. Największe inwestycje zagraniczne tu lokowane pochodzą z Wielkiej Brytanii, Japonii, Holandii, Szwajcarii i USA.
